Eski Brezilya futbolcusu Cicinho, uzun yıllar boyunca alkolisme karşı savaştığını açıktan açığa söylüyor. 45 yaşında, Real Madrid ve AS Roma'dan mevkidışı olan Cicinho, 13 yaşında içmeye başladığını ve yaklaşık 20 yıl süren bu alışkanlığı sürdürdüğünü anlatıyor. Gazzetta dello Sport'la yapılan bir röportajda, Cicinho, arkadaşlarıyla bir partiye gittiğinde içtiği ilk bira ile başlamış olmasının alkolisme nasıl sürüklediğini anlatıyor. Futbola daha çok kazandıkça içtiği de artıyordu.

Alkol ve Bağımlılık

"Birkaç yaş büyüdükçe kazandıkça içtiğimiz de artıyordu. Roma'da bir günde 70 bira, 15 caipirinha ve iki paket sigara içme rekorumu kırıyordum," Cicinho söylüyor. Alkolün onun için sorunlardan kaçmak için kullandığı bir yol olduğunu kabul ediyor. 25 tane tatu yaptırdığını ve içki altında olduğunda acıyı hissetmekten korktuğu için bunu yaptığını söylüyor. Real Madrid'da bir sezonda oynadıktan sonra AS Roma'ya geçti. Orada partileri sabah 4'e kadar sürmekteydi ve partilerden sonra 8'de uyanıp antrenmanlara gidiyordu.

Alkol bağımlılığını saklamak için eve gitmeden önce üç-dört kahve içiyordu ve tütün çiğniyordu ki alkol kokusunu gizlesin. Oyun alanında iyi performans gösterdiği için etrafında kalanlar bu sorunu hemen fark etmedi. 2009'da geçirdiği bir kazadan sonra durum kötüleşti ve çok içmeye başladı. Bu süre zarfında depresyondan da geçirdiğini fark etti.

Kurtuluş Yolu

Cicinho, evliliğinin kurtuluş yoluna girmesinde önemli bir rol oynadığını söylüyor. Eşi Mary, onu Roma'da yaşadıkları dönemde ilk kez kiliseye götürdü. Terapiye de gitti. Bugün Cicinho, 14 yıl alkol içmemiş durumda olduğunu söylüyor. Şimdi São Paulo'da yaşıyor, TV analist olarak çalışıyor ve 10 aydır bir evangelik papaz. Cicinho, şu anda kiliselerde ibadetleri yönettiğini ve inanç hakkında konuşmakta olduğunu söylüyor.

"Şu anda ibadetleri yönetiyorum ve İsa'nın hikayesini anlatıyorum. Gök varlığımın var olduğunu derinlikte inanıyorum. Bizi kötülüklerden kurtarır," Cicinho ekliyor.

COMMENT: Cicinho’s journey from alcoholism to faith is truly inspiring, but it makes you wonder how many other athletes are silently struggling. Will we ever see more transparency in the sports world about these issues?