Džajić: Yugoslavya'nın Çöküşü Crvena Zvezda'yı Real ve Barcelona Statusundan Yoksun Bıraktı

Yugoslav futbolunun tacı

İtalya'nın Bari kentinde dünyanın nefesini tuttuğu günden bu yana otuz beş yıl geçti. 29 Mayıs 1991'di ve Crvena Zvezda, gergin bir 0-0'dan sonra penaltılarda 5-3 kazanarak Olympique Marseille yenerek Avrupa futbolunun zirvesinde duruyordu. Dragan Džajić için, eski oyuncu, kulüp yöneticisi ve Sırbistan Futbol Federasyonu'nun mevcut Başkanı için, o kupa Sırp ve eski Yugoslav futbolunun tartışmasız zirvesi olmaya devam ediyor. Ancak kutlama, bölgeyi yakında parçalayacak olan yaklaşan siyasi fırtına tarafından gölgelenmiş acı-tatlıydı.

Tarihte kaybolan bir yetenek nesli

Džajić'in düşünceleri, Balkan spor efsanesini peşinden koşan "olmasa idi" senaryosunun kalbine dokunuyor. 1991 Crvena Zvezda kadrosunun sadece bir takım olmadığını; dünya çapında bir yetenek nesli olduğunu savunuyor. "Olan bir trajedi", diye belirtti Džajić RTS'ye verdiği röportajda. "Yugoslavya dağılmamasaydı kimse gitmezdi. İki, üç, dört yıl daha kalırlardı. Bu, başarıyı tekrarlamak için yeterli bir süredir."

Mantık şok edici. Siyasi birliktelik korunmuş olsaydı hayal edin. Aynı çekirdek, eski Yugoslav federasyonunun her yerinde mevcut olan yetenek derinliğiyle desteklenerek bir on yıllık hakimiyet sürdürebilirdi. Džajić bu potansiyel yolu cesurca Real Madrid ve Barcelona'nın kalıcı imparatorluklarıyla karşılaştırıyor. Milli takım için seçim süreci zaten devasa kalite derinliğini kanıtlamıştı. Ülke birleşik kalırsa, bu yetenek havuzu erişilebilir kalırdı. Bunun yerine, dağılma yıldızları yeni kurulan uluslara ve liglere dağıtarak, Crvena Zvezda'yı yenilmez kılan güç konsantrasyonunu zayıflattı.

Bari'de korku yerine inanç

Dağılma trajedisinden önce, inancın zaferi vardı. Crvena Zvezda Avrupa Şampiyonları Kupası'nda Bayern Münih ile eşleştiğinde panik yayıldı. "Bayern'i çektiğimizde herkes bayıldı", diye hatırladı Džajić. "Belki Bayern'i çektigimize sevindim, çünkü Crvena Zvezda'nın o anda Bayern'den daha iyi bir takımı olduğundan %100 emindim."

Džajić'in rolü şüpheye karşı psikolojik bir savaştı. Sadece tavsiye vermedi; sakinleştirdi. Nöbet belirtileri için gözlerin içine baktı. Genç yıldızlara şunu söyledi: "Şimdi gençsiniz ve bunun ne anlama geldiğini bilmiyorsunuz." Anladılar. Zihinsel netlik sağlamak için finale bir hafta önce İtalya'daki sakin bir yere gittiler. Ljupko Petrović'in yönetiminde, en üst düzey yeteneklere ve yenilenmiş özgüvene sahiptiler. Džajić, spor çalışanı olarak kulüpten ayrılmayı hiç düşünmedi, takımın tarihsel direncini yansıtan bir sadakat sergiledi. Bari'deki o gece sadece bir zafer değildi; birleşik bir spor çağının son büyük nefesiydi, kaderin hazırlıklı, yetenekli ve cesurleri favorileştiği bir andı.