Keskin bir kumtaşı bloğunun üzerinde oturdum, karnımı yavaş ve iğrenç bir şekilde buran bir düşüşün üzerinde sallayan bacaklarım. Buradaki rüzgar esmiyor; çığlıklar atıyor. Bu oluşumların dar taş boğazlarından fısıldıyor, hayaletlerin bir korosu gibi seslenen alçak, kederli bir uğultu yaratıyor. Rehberim, tütün ve nehir çamuru kokan, Dragoljub adlı yerel bir çiftçi, acı içinde bir adam gibi görünen kavisli bir kaya sütununa sert bir parmağını doğrulttu. "Şeytan buraya geldi," dedi, fırtınaya rağmen titremeyen bir el ile başka bir sigara yakarken. "Kayboldu. Tacını kırdı. Bu yüzden kayalar eğri." Etrafa baktım. Gökyüzü moru moru bir mor renkteydi, Danube aşağıda siyah bir şerit gibi kayıyordu ve manzara taş kulelerin, kemerlerin ve iğnelerin kaotik bir yığınıydı. Bu sadece bir park değildi. Bir uyarıydı.
Çoğu insan, Belgrad'dan Bükreş'e giderken Demir Kapılar Kanyonu'nu gözleri otoyolda sabit kalarak geçerler, Avrupa'nın en derin nehir kanyonlarından birinden geçtiklerini görmezden gelirler. Ancak ana yoldan saparsanız, dik, keçi yürüyüşü patikaları aşağı inerseniz ve dikenli çalılıkları aşarsanız, Đavolja Varoš'u bulursunuz. İngilizceye Şeytan Kasabası olarak çevrilir. Bir tema park cazibesi gibi, kitsç bir yol kenarı durağı gibi duyulur. İkisi de değildir. Bu, yeryüzünün yumruklandığı, burulduğu ve güneşte çürümeye bırakıldığı jeolojik bir sirk gösterisidir. Burada asfalt yürüyüş yolları yoktur. Plastik şeytanlar satan hediyelik eşya dükkanları yoktur. Sadece siz, rüzgar ve milyonlarca yıldır ayakta kalan, medeniyetlerin yükselişine ve düşüşüne tanıklık eden binlerce kumtaşı sütunu vardır.
Tarih ve Kimlik
Bu yerin hikayesi bilim ve taksir arasında bölünmüştür ve dürüst olmak gerekirse, taksir daha ikna edicidir. Oluşumlar Jura dönemine kadar uzanır, ancak son birkaç milyon yılda rüzgar ve suyun kesintisiz aşınmasıyla şekillendi. Yumuşak kumtaş eridi, daha sert ve dirençli sütunları arkasında bıraktı. Ancak Priboj köyündeki yerel halk için bu kutsal bir toprak. Veya lanetli bir toprak. Efsanelere göre Şeytan'ın kendisi kasabayı inşa etti veya şeytanlar ve melekler arasında büyük bir savaşın sahnesi oldu. Đavolja Varoš adı hafifçe verilmedi. Bilinmeyene karşı derin bir korkuyu, mantığa meydan okuyan bir manzarayı açıklamak için bir yolu yansıtır.
Tarihsel olarak, bölge bir sınır bölgesiydi, imparatorluklar arasında bir hiç topraktı. Kaçaklar, vergi tahsilcileri ve kaybolmak isteyenler için bir yerdi. Kanyonun izolasyonu hem kaçakçılar hem de direniş savaşçıları için örtü sağladı. Günümüzde kasabanın kimliği koruma ile bağlantılıdır. 1974'te Bir Doğa Anıtı olarak ilan edildi, ancak bu yerel halkın son zamanlara kadar alanı otlatma veya odun toplama için kullanmasını engellemedi. Hassas kumtaş yapılarını insan müdahalesinden korumak için mücadele devam ediyor. Şu an gördüğünüz çitler nispeten yeni bir eklemedir, meraklıları ve dikkatsizleri görmeye geldikleri şeyleri çökertmekten uzak tutmak için çaresiz bir çaba.
Đavolja Varoš'un modern kimliği, diğer dünyevi atmosfere çekilen küçük ama şiddetli bir sanatçı ve yazar topluluğu ile de bağlantılıdır. Her birkaç yılda bir, burada uluslararası bir rock ve şiir festivali düzenlenir, burada sanatçılar taş sütunlar arasında sahne kurarlar. Bu tuhaf bir zıtlıktır: modern sanat ve müzik antik, sessiz taşa yansır. Uygun hissediyor. Yer ifadeyi, duyulmayı gerektirir. Orada yeterince uzun durursanız, bağırmak, şarkı söylemek, adınızı kayaya oymak isteğini hissedin. Bunu yapmayın. Kayalar hatırlar.
Nereye Gitmeli
Taş Kasaba Kompleksi — Bu ana cazibe merkezi, labirentimsi bir desende düzenlenmiş 200'den fazla kumtaşı sütunundan oluşan yoğun bir kümedir. Oluşumlar evrimsel başlıklarla isimlendirilmiştir: Kalesi, Kulesi, Sfinks, Şeytanın Sandalyesi. Kompleksin içinden yürümek, bombalanmış ve çürümeye bırakılmış ortaçağ bir kalede navigasyon gibi hissettiriyor. Patikalar bazı yerlerde dar ve diktir, dikkatli ayakta durmayı gerektirir. Ziyaret için en iyi zaman, ışığın uzun, dramatik gölgeler oluşturduğu ve kayaların hareket etmesini sağladığı sabah erken veya öğleden sonra geç saatlerdir. Giriş ücretsizdir, ancak bakım için küçük bir bağış önerilir. Sağlam botlar giyin. Zemin düzensiz ve ıslakken kaygandır.
Kanyonun Manzara Noktası — Kompleksin güney kenarında bulunan bu manzara noktası, aşağıda Danube Nehri'ne panoramik bir görünüm sunar. Düşüş dik ve rüzgar acımasızdır. Diğer tarafta Romanya sınırını görebilirsiniz, uzaktan ince bir yeşil çizgi. Bu, kanyonun ölçeğini hatırlatan sakinleştirici bir perspektiftir. Rüzgar ceketinizi getirin. Gözleriniz havanın gücünden sulanacak. Bu, rastgele anlık fotoğraflar için bir yer değil. Taş korkuluklara kendinizi dayamanız ve sadece bakmanız gerekiyor.
Saint George Kilisesi — Kompleksin kenarında küçük, modern bir kilise var, antik kayalara zıt bir kontrast. Sessiz düşünce için bir yer, rüzgardan ve gürültüden kaçmak için bir nokta. İç mekan basit, ikonlar ve mumlarla. Bölgenin derin dini köklerinin bir hatırlatıcısı, şeytani efsanelere bir karşıt nokta. Ziyaretçilere açıktır, ancak saygı gereklidir. Yüksek sesle konuşma yok, ikonlara dokunma yok. Vahşi bir yerde küçük bir sığınak.
Sanatçı Yolu — Yerel ve uluslararası sanatçılar tarafından yaratılan birkaç heykel ve kurulumlara giden işaretli bir patika. Heykeller yerel taş ve ahşaptan yapılmıştır, manzarayla uyum sağlar. Daha rahat bir yürüyüş, aileler ve daha az sert bir deneyim isteyenler için uygundur. Kurulumlar düşündürücü, genellikle doğa ve insan müdahalesi temalarıyla oynar. Ziyareti bitirmek için güzel bir yol, modern dünyaya nazik bir geçiş.
Ne Yenmeli ve İçmeli
Đavolja Varoš'ta restoranlar yoktur. En yakın yiyecek Priboj köyündedir, yaklaşık 10 kilometre uzakta. Ancak bunu caydırmayın. Yerel mutfak, dağlarda ve kanyonlarda çalışan insanları beslemek üzere tasarlanmış kalburüstü bir besindir. Ağır çorbalar, ızgara etler ve ev yapımı ekmek bekleyin. Hafif bir yemek değil, ama tatmin edici.
Ćevapi — Soğan ve somun ekmekle servis edilen küçük, ızgara kıyma sosisleri. Bir Balkan standardı, ancak burada kömür üzerinde pişirilir ve dumanlı bir tada sahiptir. Fiyat: 3-5 EUR.
Šopska Salata — Küp halinde kesilmiş domates, salatalık, soğan ve biberlerden oluşan, rendelenmiş beyaz peynirle kaplı ferahlatıcı bir salata. Etleğin ağırlığını keser. Fiyat: 2-3 EUR.
Kajmak — Genellikle ekmekle servis edilen veya et yanına konan, kremsi, fermente bir süt ürünü. Zengin, ekşi ve bağımlılık yapıcı. Fiyat: 1-2 EUR.
Yerel Şarap — Bölge, genellikle yol kenarı tezgâhlarda plastik bardaklarda servis edilen güçlü kırmızı şaraplar üretir. Zarif değil, ama sıcak ve güçlü. Fiyat: Bardağı 1-2 EUR.
Bütçe dağılımı: Priboj'da ćevapi ve salata yemeği yaklaşık 5-8 EUR'ya mal olacak. Yerel bir restoranda oturarak akşam yemeği, şarap ile, 10-15 EUR'ya mal olacak. Burada lüks yemek seçenekleri yoktur. Bu, misafirperverlik yanlışıyla servis edilen işçi sınıfı yemeğidir. Bütçe seyahatçileri için Priboj'da sandviçler, pastalar ve içecekler satan birkaç kiosk ve küçük dükkan var. Piknik için malzeme alabilirsiniz, ancak çöpünüzü geri götürmeyi unutmayın. İz bırakmayın.
Ana yiyecek merkezi Priboj'daki merkezi pazar, hafta sonları hareketli. Taze ürünler, ev yapımı reçeller ve yerel peynirler bulabilirsiniz. Kokular ve renkler açısından duyusal bir aşırılık. Turistik tuzaklardan uzak, yerel hayatı anlamak için en iyi yer.
Gece Hayatı
Klubleri unutun. Kokteylleri unutun. Priboj'daki gece hayatı, bir kafan'da oturmak, rakı içmek ve halk müziği dinlemek hakkında. Atmosfer gürültülü, gürültülü ve derin geleneksel. Erkekler birbirlerine şarkılar bağıran, kadınlar gülen ve hava dumanla dolu. Herkes için değil, ama otantik bir deneyim.
Kafana Stara Varoš — Priboj'un merkezinde geleneksel bir kafana. Canlı halk müziği çoğu gece. Menü kapsamlı, ızgara etler ve çorbalara odaklanır. İçkiler güçlü. Yemek ve içkiler için 10-15 EUR ödemeyi bekleyin. Atmosfer elektriksel, özellikle hafta sonları. Giyim kodu: rahat. Davranış: saygılı ama gürültülü.
Hotel Priboj Bar — Daha rahat bir seçenek, küçük bir bar ve kasabayı gören bir teras. Canlı müzik daha az sıklıkta, ama manzara güzel. Uzun bir yürüyüş günü sonrası sessiz bir içki için iyi bir yer. Fiyatlar kafanlardan biraz daha düşük. Bir içki ve atıştırmalık için 5-10 EUR.
Açık Hava Kamp Alanları — Gece hayatını yıldızların altında tercih edenler için Đavolja Varoš'un yakınında birkaç belirlenmiş kamp alanı var. Kendi malzemelerinizi getirebilir, ateş yakabilir ve yıldızların altında içebilirsiniz. Kasabanın gürültüsüne huzurlu bir alternatif. Sadece soğuğa hazır olun. Gece sıcaklığı keskin düşüyor.
Nasıl Varılır ve Ne Beklenir
Đavolja Varoš'a ulaşmak biraz planlama gerektirir. En yakın büyük şehir Novi Pazar'dır, yaklaşık 40 kilometre uzakta. Novi Pazar'dan Priboj'a günde birkaç kez çalışan bir otobüs alabilirsiniz. Yolculuk yaklaşık bir saat sürer ve yaklaşık 3-5 EUR'ya mal olur. Priboj'den parka yürüyebilirsiniz, ancak bu dik bir 10 kilometrelik yürüyüştür. Çoğu ziyaretçi yaklaşık 15-20 EUR'ya mal olan bir taksinin kullanır. Ayrıca Novi Pazar ve Belgrad'dan ulaşım ve rehber dahil organize turlar da var. Bunlar daha pahalı, yaklaşık 50-70 EUR.
Araba kullanıyorsanız, Novi Pazar'dan Priboj'a giden yol iyi korunmuş ama kıvrımlıdır. Manzara güzel bir sürüş, ama hızlı varmayı beklemeyin. Priboj'den parka giden yol kaplanmamış ve serttir. Özellikle yağmur sonrası 4x4 önerilir. Park girişinde otopark mevcut, ama sınırlı. Erken gelin.
Konaklama sınırlıdır. Priboj'da birkaç pansiyon ve otel var, temel bir oda için gecelik fiyatlar 20-40 EUR
arasında değişiyor. Ayrıca parkın yanında çadır kurabileceğiniz kamp alanları var, kişi başı 5-10 EUR. Ziyaret için en iyi zaman, hava yumuşak ve patikalar kuru olduğunda Mayıs'tan Ekim'e kadar. Kış sert, kar ve buz patikaları tehlikeli hale getirir. Yaz sıcak ve kurak olabilir, bu yüzden bol su getirin.Đavolja Varoš'ta en az yarım gün geçirmeyi bekleyin. Kompleksin içinden yürüyüş yaklaşık iki saat sürer, ama manzara noktalarını ve sanatçı yolunu keşfetmek için zamana ihtiyacınız olacak. Rahat ayakkabılar giyin, su getirin ve güneşten ve rüzgardan korunun. Güzel ama zorlu bir yer. Toprağa saygı gösterin, sizi ödüllendirecek.
Booking.com'da Priboj'da konaklama arayın →
Rüzgar Hiç Durmaz
Ekipmanlarımı toplayıp ayrılmaya hazırlanırken, rüzgar tekrar arttı, taş sütunlardan bir kurt sürüsü gibi uluyordu. Dragoljub gitti, bir hayalet gibi ağaçlara kaybolmuştu. Kavisli kayalara, Şeytan Kasabasına geri baktım. Turistik bir cazibe merkezi gibi görünmüyordu. Bir hapishane gibi görünüyordu. Yeryüzünün çıldırdığı, zamanın kıvrılarak tanınmaz bir şeye dönüştüğü bir yer. Arabaya geri yürürken rüzgarın sesi arkamda azaldıkça garip bir rahatlama hissettim. Ama orada olduğunu biliyordum, çığlık atıyor, bir sonraki ziyaretçinin gelip dinlemesini bekliyor.
Comments